SİLAHLANMA YAŞI 11'E İNDİRİLSİN... HEY ALT KOMİSYON BU BİR RİCA DEĞİL DOSTUM!!!!

BİG BİRADHER SIKILHAN'I GÖZETLİYOR

- Sıkılhan, alo, annen ben... O iğrenç giysi dolabının üstüne bak bakalım, ben de sana bakiyorum...
- Ohaa özel hayata kapıları kırmak surtiyle saldırı...Alalım ordan o kamerayı Gülizar Öflan, çok ciddiyim
- Gece görütüntüsü de var...
- Siz hepten gece yırtıcısı olmuşsunuz, tekrar ediyorum, alalım o kamerayı ordan. Çeşitli sivil toplum örgütlerine giderim film çıkarırısınız bak...
-Tabi cemiyetimizde , onları biliyoruz ama onlar da sokaktan çıkıp 140 adım atıncaya kadar 255 kameraya takılıyor. Büyük birader herkesi gözetliyor artık Sıkıl, biz de sana bakıcaz babanla, bakıp büyütücez ordan doğru....ya da benzer bişeyler. Büyük birader bizi gözetlemeli genç adam. Mesela ben ofisimden çıkp yönetim helasına gidinceye kadaar tam 41 kez kameraya takılıyorum, bu daha fazla olmalı, çağımız şiddet çağı. En az 345 kere kammeraya takılmalıyım...
- Orda da bakıyo mu Bokhan bey...
- Tebiyesizleşmemesin genç addm
- Bu modren çağın gereği. Kim ne yaapıyor, ,kim naapmıyorıyor, kim ofis malzemeleri çalıyor, kim tüketiyor...
- Vaalla ben bi tek selpak mendil tüketiyorun...
- Evet b "tipi tüketicisi sayılırsın". Marketlerde tuvelet kağıdı üç beş deterjan, bazen diş temizliği ürünleri alırsın, ama kullanmazsın. Hedef kitle değilsin sen...
- Kameraya ne yaptığımı görüyor musun!!!?
- Derhal odana çık genç adam...
- Odamdayım...
- Görüyorum lanetolası...

* * *

- Allo sevgililer günü paniğine girdik Sıkılhan. Büzde triplerde, çisil kalakaldı öle
- Ama önce yeniyıl tiribi yok mu "naapılıcak ne edlicek"" felan
- Ay o daa dooru yaa çam aldınız mı siz...
- Evi süsledik... ampuller yanıyoo her yerinde... bi elektrik faturası gelicak ki sorma
- Ben yalışlıklaa tarihleri karıştırıp önce sevgililer günü var sanaraktan sevgililier gününe çizzme aldıydım kendime: UGG marka, çok şık bej bişi. Mağazadan geri alırlar mı almıyolar tebiki de... Cıfıtlık yapıyo bazı kasiyer kaltaklar... "Yardımcı olamayız hanfendiğğğ" diyolaar ben de ölüyorum...
- -Bakk aklıma bi fikir geldi Bunalgül...
- İyi bi fikir mi inavasyona çevirilebilir mi, geri dönüşü çabuk mu.. Dragon dens fikir bazında yane...
- He.. Koş git oralara, dragonlar çırmaklasın seni...

* * *

- Allo Sıkıhan, gene ben. Bu sefer sokaktan bildiriyorum, sokağın sesi olucam...
- Anahtarı mı unuttun gene, kapıcınızın oğlun Şenol, sığabiliyosa balkona tırmansın...
- Şu an ZO& Vogy Mağazalarının önündn bildiriyorum, onbeşerli gruplar halinde içeri alıyollar...Yalnız bişi söölicem Çisil sorarsa nerda olduğumu bilmiyosun. Onu Haznedar'a başka bi teknomarkete yolladım, geçi yarısındanberidir orası açılcak diye bekliyo. Büzge ise Çorlu'da fabrika açılış mağazası bekliyo...
- Bana gelsene Bunalgül, kapıda birikin size bişe göstericem...
- Hayvan mütehassısın Sıkılhan, yiğıvrançlık şahikasısın....

onor bumbum albüm tanıtım konseri

VAY VAY VAY... KAHKAHAYA VERGİ VAR! HİHOHAHA!

DÜKKAN’A KOMEDi VERGiSi

Star’ın ‘Komedi Dükkanı’nda iki haftadır ‘komedi vergisi’ esprileri vardı.
“Eğlenceye vergi var, dramaya yok” dedi Tolga Çevik, “Seyirci gülme, eğlence vergisi var” diye takıldı.
Merak ettim sanki bir şeyleri ima eder gibiydi Çevik. Olayı sordum.
Programın yayın koordinatörü İnanç Selet ‘eğlence vergisi’nin hikayesini anlattı:“Beyoğlu Belediyesi’nden geldiğini söyleyen Hürriyet adındaki beyefendi, belediyenin ‘komedi vergisi’ almak için artık harekete geçtiğini söyledi ve o zamana kadar birikmiş olan meblağı da o akşam (yani geçen hafta) benden nakit istedi.
Tabii o anda anlam veremedim. Daha sonra bizim, bunu bu şekilde elden veremeyeceğimizi belirttim ve Plato Film muhasebesine gitmesi gerektiğini bildirdim. Hürriyet Bey gitti, makbuzları kesip üç bölüm bedeli olan 6 bin lirayı Beyoğlu Belediyesi hesabına geçirtti, bunun yanında olayın sadece komedi vergisi olduğunu eğlence vergisi olmadığını da belirtti."
BKM’nin kurucularından Necati Akpınar, bu verginin 1980 öncesinde alındığını, 80’li yıllarda rahmetli Adnan Kahveci’nin sanatçılarla arkadaşlıkları esnasında bu vergi durumunu gördüğünü, saçmalığını anladığını ve kaldırdığını anlatıyor. Ancak çeşitli sanat dalları için kaldırılırken yasada ‘komedi’ için kaldırılmamış. Yani öğrenmiş oluyoruz ki, ‘komedi’ye vergi var. Bundan böyle ‘komik’ olanlar dikkatli olsun!

Sina Koloğlu/Milliyet

BAG'ın notu: şimdi heccavlık edicez, bi kaç iğneli laf sokucaz arkadaşlara, hiciv gülmecenin bir dalı olduğundan bilmemkaç lira şu kadar kuruş acil vergi tahakkuk edicek. Susalım yani, sus yani, zaten durumlar terso....

MİZAH DERGİSİ KAPAKLARI

Leman Dergisi, olaylarda bebeğini kaybeden öğrencinin acısını şiir dizeleriyle okuyucusuna duyurdu. (Hürriyet)

İşte Aslan Özdemir imzasıyla yayınlanan o şiir:

BELKİ DE BİR SESİM ARTIK!
Belki üç çocuğun ilkiydim
Belki de annemin tek çocuğu...
Polisleriniz beni tek gördü
Gözleri beni seçti, güçleri bana yetti.
Dipçikler, postallar,
Coplar, biber gazları benim içindi.
Ben korkunun bedeliyim
Devletin eliyle bir şiddetin kurbanı...
Üç çocuktan ilkiydim belki
Belki de annesinin tek çocuğu.
O acıyı hissettiğinde annem
ben torunlarınızdan küçüktüm...
Bir nefes olsaydım
Belki beni de severdiniz,
Belki de ilk oyuncağımı siz verirdiniz
Eğer görebilseydim...
Ama artık korkuyla yeniden hayat buldum.
Beni duyabiliyor musunuz!
Size bir ses evinden sesleniyorum
Vicdanınızın hep duyacağı...
Tayyip amca...

BUGÜN YIMIRTA ATAN ZİHNİYYET YARIN KALKAR NELER YAPMAZ BAKIN GÖRÜN BUNLARI ...ONU DA SÖYLEYİM

Bakınız talebeyken ben de gençlik heyecanıyla bazı muhterem zevata, maakam sahibi zatlara yımırta fırlatmışımdır, masum talenbe hareketlerinde bulunmuşumdur. Amma neticede bir çiçek açsın, bin fikir yarışsın deye. Bak bunu da saklamıyorum. İfrahata kaçmamışım ki... Al bak Vikiliksten resmini de koyuyorum ben bunun...

ilk resim: laughingsquid.com

ÖMÜR DAYI... MÜMKÜNLÜ'NÜN BELDESİ İMKANCIK'TAN ARIYOR

- Sıkılhan?
- Dayı...
- Ya bi gelmediniz grubu toplayıp... Var ya bi gelseniz, burda neler olacak, senin aklın almıyor... Eğlenciye doyacak, seks yaşamınızı başdan sorgulayacaksınız... Bırakın Avm'lerde sürtmeyi, gopartın kediizi sanal ortamlardan. Gelin burıya, doğada bir ateş yakalım...
- İlerleyen saatlerde, alkolun da etkisiynen...
- Dalga geçme deyyus, burası harikalar diyarı diyorum sana, İmkancık!
- İmkancık?
- Hee... Şener Şen'in kasabası var ya: Mümkünlü hani. Bizim burada oraya bağlı şirin bi belde, İmkâncık... Gelin, doğaynan başbaşa, ateş filan yakarız, fıkraa bilenler fıkraa anladır, sesi güzel olanlar pirformans sergiler, ilerleyen saatlerde alkolun da etkisiynen... Alo... Kapadın mı kancık? Alo.... lan!

* * *

- Allo, Bunalgül ban... Bişi söölicem, sokaktan bildiriyorum, sokaa indim ban... Az soona içeri gircez, onbeşerli gruplar halinde alıyolar. "İçersi neresi" diye sorucak olursan...
- ....
- Sormıycan mığ? Burda HO&WOS mağazalar zincirinin önündeyim, sabah beşte kuyruğa girdim. Fransıs modacı Fransuva Kuddi'nin dizaynları yüzde otuzbeşe varan indirimlerlen...
- Zincir... Varan....
- Evet, bişi sööölicam... Büzge ya da Çisil ararsa nerde olduumu bilmiyosun taam mı? Birini Haznedar'a öbürünü Ankara Çinçin Bağları'na yolladım. Yanlış yerlerde mağaza açılışı bekliyolar...
- Ben de bekliyorum Bunalgül... Bi mağaza açıcam, biriksenize önünde, aniden çıkıp bişi göstericem size...
- Var ya angus sürüleri dolaşıyo içinde Sıkılhan. Hayvanlarca kere hayvanlarsın... Götler! Sığırlar zinciri, ilk insanların ilki, hayvan levellerının sonuncusu, doğala özdeş öküz aroması, şahika, zirve şoğleşk...

Bu haftaki Leman'dan Özetlenerek

BİR KALEM DARBESİYLE ZENGİN OLDUK VE BİR ÖYKÜ!

Türkiye’nin satın alma gücüne göre GSYH’sinde yapılan düzeltme kişi başına geliri 2.354 dolar artırdı. Uzmanlar, düzeltmenin teknik olduğuna dikkat çekti (Milliyet)


Plan-Program ve Hesap İşleri

a) Kalkınma hızımızı hesaplarken..

- Planlama teşkilatının saygıdeğer hesap uzmanları.. Sayın Başbakanımızın isteğiyle yine ülkemizin kalkınma ve büyüme hızını hesaplamak için toplanmış bulunuyoruz. Geçen sefer ülkemizdeki elektrik prizi sayısını, mevcut memeli hayvanlarımızın ayak sayısıyla çarpıp milli gelirimize bölünce, kalkınma hızımızı 0.3 bulmuştuk. Bu rakkamı biraz yuvarlatıp üstünü tamamladıktan sonra, kalkınma hızımızın yüzde 7.9 olduğunu açıklamıştık. Ama şimdi aynı formülü kullanarak hesap yaptığımızda acayip sonuçlar çıkıyor. Ben deminki hesabımın sonucunda bir adet virgül bulmuş durumdayım.
- Nasıl yani? Virgülün solunda ve sağında bir rakam yok mu? Sıfır virgül sekiz olur, yedi virgül beş olur. Ama sadece virgül olması biraz garip değil mi Hikmet Bey?
- Maalesef sadece virgül çıktı efendim.
- Bari bir rakkam bulsaydınız, yuvarlak hesap yükseltir birşeyler uydururduk. Virgülü en fazla yuvarlatsak nokta haline dönüştürebiliriz ki, bunun da konumuzla bir ilgisi yok. Sizin hesaplarınızdan da illallah yani Hikmet Bey. Geçen yıl ülkemizdeki işsizlik oranını yedi litre olarak hesaplamıştınız. Sonra Sayın Başbakanımız da “Litre cinsinden işsizlik yoktur” diye halka açıklamada bulundu.
- Naapabilirim, yüz kere kontrol ettim, virgül çıkıyor.
- Zamanımız yok. Birazdan Başbakan cevap isteyecek. Sonucu bu akşamki “İcraatın İçinden” programında söyliyecekmiş.. Adama şöyle yüksekçe bir şey söylemek lazım, yoksa feci bozulur. Hikmet Bey, bulduğunuz virgülü verir misiniz. Evet, gördüğünüz gibi, hesap neticesinde bulunan virgül dikkatle bakılıp daha büyükmüş gibi tasavvur edildiğinde, aynen dokuza benzemektedir, zaten virgül minyatür bir dokuz rakkamı değil midir? Bütün bu bilgilerin ışığı altında memleketimizin kalkınma ve iktisaden büyüme hızı yüzde dokuzdur. Hadi şimdi daalın..

b)Kent düzenlemesi..


- Sevgili İl Genel Meclisi ve Belediye Encümeni üyeleri. Şimdi sizlere masadaki İstanbul maketinin üzerinde, şehirde yapacağımız düzenlemeleri anlatıcam.
- Ayy.. Ne şirin, bu oyuncak trenler yürüyor mu? Bedri Bey bu İstanbul maketi harika bir şey. Küçük bir İstanbul.. Hihi..
- Trenler yürüyor ama siz yine de itmeyin. Madem tren dediniz, işe trenleri anlatmakla başlıycam. İlk etapta, Sirkeci’de biten banliyö hattı, Taksim’e kadar uzatılacak.
- Düüüt.. Çutakaka çutakaka düüt.
- Rica ederim Remzi Bey toplantının ortalık yerinde tren sürmeyi bırakın. Ne diyordum, tabi yeni tren yolu için birtakım yıkımlar gerekiyor. Maketlere bakınız şimdi, şu çizgi üzerindeki tüm maket evleri sırayla söküyorum. Çünkü tam burdan tren yolu geçicek..
- Hihihi.. Bedri Bey sizin söktüğünüz minik evlerden, kenarda bir kasaba yaptım.
- İyi yapmışsınız Remzi Bey. Yalnız lütfen tren yolunu sökmeyi bırakın.
- Ee.. Be kardeşim, bu yeni yaptığım kasabanın insanları işlerine nasıl gidip gelicek?
- Kızıyorum ama Remzi Bey.. Buyrun size iki otobüs veriyim, tren yolunu geri verin.
- Ay bi dakka.
- Yine nooldu Remzi Bey.
- Demin söktüğünüz evlerin içinde benim kaynatamın Şişhane’deki evi de var. O evi yerine koyun. Asla olmaz, kaynatamın evini sökemezsiniz.
- Remzi, kaldır o evi ordan. İnatçı fasulyeye bak. Remzi şurda İstanbul’u şeetmek, düzenlemek için toplandık, hıyarlığın âlemi yok.
- Yıktırmam, billahi yıktırmam..
- Parası neyse veririz. Hoop beyler, ben Remzi ile tartışırken maketi kurcalamayın. Biriniz kaşla göz arasında Boğaz’daki yasak bölgeye villa maketi yerleştirmiş. Üsküdar’ı Zeytinburnu’na kim koydu.. Lütfen.. Lütfen Fikret Bey.. Gözlerimle gördüm, adanın birini cebinize attınız.
- İftiraaa... Yalan..
- Nah işte cebinizde, yürütmüşsünüz.
- Ada zaten benim yanımdaydı lan. Gelirken cebime koymuştum.
- Ayıptır beyler. Şu belediye camiasında sizler gibi yağmacı, eşkiya ruhlu heriflerin bulunması acı bir talihsizliktir.
- Bana haa.. Eşkiya babandır lan..
- Tüh.. Gördünüz mü olanları.. Fikret Bey Belediye Başkanı’na ikinci köprünün ayağını sapladı...

Atilla Atalay/Usulcacık

25 KASIM KADINA YÖNELİK ŞİDDETLE MÜCADELE GÜNÜ!

Latif Demirci'nin Sıdıka Çizgileri'nden

ÖĞRETMENLER GÜNÜ KUTLU OLSUN VE BİR ÖYKÜ...

Ayrılamayanlar İçin

Biliyordum, kolay ayrılamazlardı... O sırada bin okulda daha dalgalı düdüklü bin zil çalıyordu... Yurdun dört bir tarafındaki bu üniformasız saf ve iyi yürekli çetenin garip üyeleri... Soba kurumuyla yumurta akını karıştırıp kara tahta yapanlar, cücelerinden utanıp gizlice işporta tezgâhı açanlar, karın kestiği yolların sonunda gurbet çekenler, alemlerin en kahpe kurşunlarına gelenler... Onlar, hiçbirisi, kolay kolay cücelerinden ayrılamazlardı. Bin türlü hesabın, puşt tezgâhlarındaki milyon çeşit sırrın arasında, çocuklarla paylaştıkları çizmeli kedi sırrından başkaca değerli bir şeyleri yoktu...

Önce koridorlarda dolaştım uzun uzun. Duvarda asılı olan “Koşma!” yazısına inat, sessizce koştum.

Ethem Çalışkan’ın çizdiği Atatürk portrelerine baktım, "Sesimiz" duvar gazetesinde, “dolmakalemle çizgisiz dosya kâğıdına yazılmış” şiirleri okudum. Uzaklarda bir yerlerden gelen mandolin sesine kulak kabarttım... Ceplerimi karıştırıp, arkasına tükenmez kalem kapağı takılarak boyu uzatılmış, cüce kurşun kalemler aradım, düğme kadar, kararmış silgiler...

Bir sınıfın kapısı önünden geçerken içerideki öğretmenin “Tahtayı dinle!” sesine tutunup kimselere görünmeden, “geç kâğıdı getirmeden” sınıfa süzüldüm... Panoda asılı zaman şeridine baktım önce. İlkbahar, yaz, sonbahar, kış... Aynıydı işte, olduğu yerde akarak durup duruyordu...

Ben, ortalarda bi yerlerde oturuyordum. Elimde Çizmeli Kedi masal kitabı... Kedi niçün çizme giyer, olayı bir nedir tam olarak anlamıyordum ama, masal kitabını ezbere biliyordum. Kitabı ilk sayfasından açıp sonuna kadar aksaksız okuyomuş gibi yapıyordum. İşin gerçeğini bilmeyen sıra arkadaşlarım, benim okula gelmediğim halde hızla okuma yazmayı sökmüş olmamı annemin öğretmen oluşuna bağlıyorlardı... Oysa annem beni kendi öğretmenlik yaptığı ilkokula kaydettirirken, her şeyi ancak kendi öğretmenimden öğrenebileceğimi, kendisinin evde ve okulda beni öğrenci olarak asla tanımayacağını söylemişti... Ben de kendisine “Beni tanımayanı ben hiç tanımam” cinsinden bi laf sarfedip anlaşmamızı kendi dilimde onaylamıştım... Tam da o günlerde, ben defterime çeşitli yamuk şekiller çizip yazı alıştırması yaparak ev ödevimi tamamladıktan sonra, niyeyse evin damına çıkmış dolaşırken, bir inşaat kalasının üstündeki paslı çiviye bastım. Ama, bastım yani. Ööle bööle diil, topuğuma girmiş çividen kurtulmak için epey debelendiğimi anımsıyorum. Sonra uzun süre hastane hastane dolaşıp niyeyse o vakitler zor bulunan tetanos aşısından aradık. Sonunda, yaşamımdaki tüm yüzleri unutsam onunkini asla unutamayacağım hastabakıcı, kasap, marangoz karışımı bir adam, göbeğime adı geçen iğneyi zerketmek suretiyle beni günlerce ikibüklüm bıraktı... Tabii bu süre içerisinde okula gidemedim. Sınıf akadaşlarımdan çok önemli bir bölümü okuma yazmayı çatır çatır sökmüştü... Sanki hemen okulu bitirip doktor mühendis olmuşlar gibi bir hisse kapılmıştım. Fekat, anlaşmamız gereği anneme bu durumu açamıyor, konuyla ilgili hissiyatımdan habersiz salak bir komşumuzun hasta ziyaretinde bana “okursun” diye armağan ettiği Çizmeli Kedi’yi evirip çevirip resimlerinden masalı kestirmeye çalışıyordum... Sonraları beni ziyarete gelip gidenlere zorla kitabı okutmaya başladım. Bu o kadar sık tekrarlandı ki sonunda kitabı harfiyen ezberledim. Çivinin izleri ruh ve bedenimden silinip de yeniden okula başladığımda sınıfın en başarılı okur yazarlarının yanına kurulup itinayla yapraklarını açtığım Çizmeli Kedi’yi bi solukta okuyarak, annemle anlaşmamızdan haberdar olan öğretmenim Arife Hanım dahil herkesi şaşırtmıştım... Öğretmenimin “çizmesiz bir kediyi” bile asla okuyamadığımı anlaması uzun sürmedi tabii. Ama kimselere söylemedi. Ders çıkışlarında beni gizliden çalıştırıp, sınıfla aynı düzeye getirdi.

Topuğum... Yıllar önce çivinin battığı yer acıyor. Sınıfın kapısından doğru “tahtayı dinlemekten” vazgeçtim. Kulağım yine koridorda, Münir Ceyhan’ın hışırtılı plaklarından çocuk şarkıları duyuyorum... “Orda bir köy var uzakta” bu en bilineni... Oysa ben daha bir sürüsünü biliyorum. Okulun koridorlarında siyah önlüğümle “atom karınca” gibi koşuşurken hoparlörlerde bu plaklar çalıyordu. Yıllar sonra “Komiklik olsun için” o plakları annemle okul müdüründen istetip bi kasede kaydetmiştim. Dergide dinlerken en çok “Sokağa çıktım hapşu” ve “Dostum kibrit kutusu” adlı parçalara gülmüştük... Alt katta, “Müsammere salonu”ndayım şimdi... İkinci sınıfta felan, “ront” yapıyoruz... “Ben dağları, hem mor bağları aştım da sana geldim...” Dördüncü sınıfta, davul zurna, Antep’ten “Çebikli”yi oynuyoruz. Son sınıf. Aziz Nesin. Toros Canavarı kitabından Sakın Alma isimli öykü. İki perde. Abiniz baş rolde.


Aşı günlerinde ispirtolu pamuk kokusu, kitap kokusu, henüz açılmış kurşun kalem yongasının kokusu, suyu kesik tuvaletlerin musluklarından boruda kalan son suyu emerkenki pas ve kireç kokusu, kantinden yükselen sucuklu tost kokusu. Işıklar sonra... Öğleden sonraları, sınıfın camından süzülerek, geç yatmış çocukları kandırıp uykuya çağıran büyülü ışıklar, geç saatlerde dev karpuzlardan koridorlara dolan sarı ampul ışıkları. “Alan var, alamayan var” boya kalemleri, türlü çeşitli kalem kutuları, beslenme çantaları, su mataraları...


Geri vitese takmış bir tüp kamyonu, okul duvarından girip, benimki dahil herkesin çocukluğunu ezip geçiyor sandım. Kamyonların geri vites melodisi zannettiğim ses, dersin bittiğini belirten “zil” miş. Kâtibim çaldı, böğürdü, birini kestiler, bişey oldu, Münir Ceyhan’ı bıçakladılar... Üsküdar’a geri viteste gideriken koptu da bir hangırtı... Kâtibiniz, millieğitime ayrılan bütçeyle alınmış, tuhaf melodili, modern zille, “zaman şeridinde” daldığı yerden, on yaşından, fena halde uyandı.
Her sınıftan, yetmiş seksen tane, bir örnek “atom karınca” fırlayıp koridorlara doluştular... Delirmiş binlerce cüce gibi koşuşuyorlar. Annem... Otuz yılın sonunda, bugün okuldaki son dersini verdi. Sınıfın kapısında, dizini biraz aşan çocukların arasında, sanki yarı beline kadar dalgalı bir denizin ortasındaymış gibi duruyor. O çok sevdiği cücelerle uğraşırken artık sağlığı bozulmaya başladığı için, O’na baskı yapıp zorla emeklilik dilekçesi verdirttik. Son dersinin ardından üzülüp morali bozulmasın diye O’nu arabayla okuldan almaya geldim. “Hadi” diye birkaç işaret yaptım. Sonra birkaç tane daha... Ayrılamadılar ama...


Biliyordum, kolay ayrılamazlardı... O sırada bin okulda daha dalgalı düdüklü bin zil çalıyordu... Yurdun dört bir tarafındaki bu üniformasız saf ve iyi yürekli çetenin garip üyeleri... Soba kurumuyla yumurta akını karıştırıp kara tahta yapanlar, cücelerinden utanıp gizlice işporta tezgâhı açanlar, karın kestiği yolların sonunda gurbet çekenler, alemlerin en kahpe kurşunlarına gelenler... Onlar, hiçbirisi, kolay kolay cücelerinden ayrılamazlardı. Bin türlü hesabın, puşt tezgâhlarındaki milyon çeşit sırrın arasında, çocuklarla paylaştıkları çizmeli kedi sırrından başkaca değerli bir şeyleri yoktu...

Atilla Atalay/Yalnızlık Aletleri